Գրականության ուսուցիչների համար կազմակերպված և արդեն մեկ ամիս ընթացող վերապատրաստումների շրջանակում մեր հանդիպումները վերածվել են մի յուրօրինակ հարթակի, ուր բոլորս նայում ենք նույն ուղղությամբ։ Հավաքվածները տարբեր տարիքի, տարբեր փորձառության, տարբեր մարզերի ուսուցիչներ են, շատերը ստեղծագործողներ են, տպագրվում են, և որևէ մեկիս անուշահամ խոսքը հազիվ թե նրանց զարմացնի։ Բայց հետաքրքիրն այն է, որ այստեղ բոլորը հավասար են, չկան մեծամիտներ, քմահաճներ․ բոլոր ներկաները խրախուսում են միմյանց, սատարում և գնահատում անկեղծ ու արդարացի, իսկ հավանության և սրտիկների հրավառությունը ոգևորում և պարտավորեցնում է յուրաքանչյուրիս։
Կրկին ափսոս, որ այդ գրառումս կարդացողներից շատերը չլսեցին մեր ուսուցիչների ինքնաստեղծ պատումները, որոնցից մի քանիսը հուզեցին մեզ այնքան, որ հազիվ էինք զսպում մեր արցունքները։ Այս պատումները ստեղծվեցին Աբովյանի «Վերքի/Ողբի» վերնագրի ստեղծման շուրջ (ժամանակի մեքենայով տեղափոխվել էինք դարեր առաջ, աննկատ նստել Աբովյանի կողքին ու անմրմունջ ու շունչներս պահած հետևում էինք նրա մտքերին)։ Այդ պատումներով բացվում էին տողերի խորախոր շերտեր, տեքստի հասկացման բանալիների որոնման ճամփորդություն էինք կատարում․ աշխատանք, որով բացահայտում էինք միմյանց, հիանում իրարով, սովորում միմյանցից։ Շատերը հայոց պատմության այլ դրվագների պատումներ էին ստեղծել, շատերն էլ գերադասեցին ըմբոշխնել գործընկերների պատումները, քանի իրենցը կարդալ (բայց ես համոզված եմ, որ դեռ լսելու ենք նոր պատումներ, և իմ մտահղացումը ես իրականացնելու եմ (դեռ չեմ բարձրաձայնում, սպասում եմ՝ լավ խմորվի))։
Շնորհակալ եմ իմ հարթակի բոլոր ուսուցիչներին, որոնց շնորհիվ մեր երանիները բազմանում են․․․․
Comments
Post a Comment